“Ik had HIG al heel lang op mijn radar staan”, zegt Bas van Vuurde, “ik volgde de socials, was onder de indruk van het gebouw, de website, de community én de kunst. Het monument is zo waanzinnig en grappig genoeg heb ik van drie van de kunstenaars die hier vertegenwoordig zijn, thuis ook werk hangen. Ik voelde dus gek genoeg altijd al een enorme verbondenheid met het gebouw, maar ik woonde hiervoor in Haarlem en dat was me toch een beetje ver weg. Eindstand zit ik nu op de verdieping waar de kunst van mijn maat Harry Markusse hangt”, glundert Bas. Hoe dat zo gekomen is lees je hieronder.
Change of scenery
“In Haarlem had ik gelukkig wel een soortgelijke plek gevonden: een monument uit de jaren twintig waarin allerlei creatieven bij elkaar zaten in een co-workingspace.”
Toen Bas na bijna veertien jaar terugkeerde naar zijn Zuid-Hollandse roots zag hij het al helemaal voor zich, maar toen brak de Coronapandemie uit en moest hij nog langer wachten op een plek bij Het Industriegebouw. Eind vorig jaar besloot hij dat het nu echt tijd was voor een change of scenery. Hij trok de stoute schoenen aan, vroeg een rondleiding aan en was meteen verkocht.
“Ik ben geboren in Dordrecht, naar Rotterdam gekomen voor het Grafisch Lyceum en toen doorgestoomd naar Den Haag voor de Kunstacademie. Toen ik eenmaal aan het werk ging settelde ik me vol enthousiasme in Rotterdam, totdat ik – drumroll – verliefd werd.” Aha, een romanticus? “Ja, ik besloot mijn hart te volgen.”, lacht Bas.
“Flash forward naar 2019, mijn relatie was over en ik miste de reuring van de grote stad ontzettend, dus besloot ik terug te keren naar Rotterdam. Haarlem is prachtig hoor, heel klassiek, maar ook zó aangeharkt en rustig. Het enige voordeel was dat ik op de fiets naar het strand kon, maar ook dat probleem is getackeld nu de metro in een keer doorrijdt naar mijn strandhuisje in Hoek van Holland. De hele zomer lang pendel ik tussen Het Industriegebouw en deze magische plek. Ik combineer dan werken met zwemmen en fijne zomeravonden op het strand; heerlijk!”
Ondernemer tot op het bot
Bas is naast romanticus en creatieveling, ook een ondernemer in hart en nieren. “Voor een baas werken is niets voor mij.” Dat blijkt, want dit is alweer Bas z’n zeventiende jaar als zzp-er. “Na de Kunstacademie heb ik twee jaar bij een bureau gewerkt, maar ik was jong en opstandig. Na twee jaar hadden ze daar genoeg van en ben ik ontslagen.”, zegt hij met een ondeugende twinkeling in zijn ogen. “Toen ik de sollicitatie-molen inging dacht ik op een gegeven moment: maar waarom probeer ik het niet zelf? Ik heb toen een overzicht gemaakt van al mijn vaste lasten, en als ik dat bedrag binnen wist te harken, zou dat voor mij de bevestiging zijn dat ik het prima zelf kon. Dat is vanaf dag één nooit een probleem geweest!”
Wat Bas dan eigenlijk allemaal doet? “Ik ben grafisch ontwerper, gespecialiseerd in typografie; dat wil zeggen letterontwerp. Zodoende draaien veel van mijn designs om het verbeelden van tekst en werk ik – wellicht minder dan mijn collega-grafici – met beeld en fotografie. Mijn opdrachtgevers zijn kleine ondernemers met grote dromen, maar ook wereldwijde giganten. Zo maak ik geregeld boekomslagen voor uitgeverijen in de culturele sector, maar ook brand identities en daaruit voortvloeiend ook hele campagnes voor grote corporates als Heineken en Nike.
Die laatste hadden mijn portfolio gezien en me vervolgens zelf uitgenodigd voor een gesprek. In eerste instantie geloofde ik dat niet, maar bleek dat hun Europese hoofdkantoor gewoon hier in Hilversum zit. Ik heb een hoop van hun shopinterieurs ontworpen. Hun theorie is dat winkels eigenlijk alleen nog maar showcases voor branding zijn, waarna bezoekers online hun daadwerkelijke aankoop gaan doen. Dat komt dan omdat in de winkel het idee van een aankoop al is genesteld in hun hoofd. Winkels zijn daarom nog steeds belangrijk, maar wel op een andere manier dan vroeger.”
“In Rotterdam werk ik veel voor Stichting Droom en Daad. Ik heb een aantal dingen mogen ontwerpen voor het Veerhuis (een schrijvershub op Schiemond) en de Muziekwerf, hier vlakbij het Hofplein.
Uitlaatklep
Over muziek gesproken, Bas heeft zelf ook muzikale aspiraties: “Nouja, aspiraties, ik kan niet eens een instrument bespelen”, zegt hij. “Dat reken ik nog steeds mijn moeder aan, want als tiener wilde ik niets lievers dan een gitaar om metalnummers mee te kunnen spelen. Guess what?
Dat mocht natuurlijk niet! Maar ik gaf niet op hoor”, grinnikt Bas, “want toen ik een jaar of zeventien was begaf ik me in de dance en techno-scene en ben ik begonnen met plaatjes verzamelen. Na een poosje ging ik me afvragen wat voor instrumenten ze gebruikten en hoe ze tot hun composities kwamen. In die zoektocht kocht ik een drumcomputer, synthesizer en mengpaneel. Voor ik het wist zat ik te mixen dat het een lieve lust was. Het werd mijn intuïtieve uitlaatklep.”
Bas vervolgt: “Mijn fascinatie zit ‘m altijd in de creatie, het scheppend bezig zijn: hoe maak je iets vanuit niets? Die vraag vind ik terug in mijn werk, waar ik van vormen, afbeeldingen en tekst een kloppend geheel maak. En dus ook in mijn hobby, waar ik een beat, een bass- en een synth-line combineer tot een single. Op die manier puzzel ik eigenlijk heel mijn leven bij elkaar”, lacht hij.
Hoewel muziek voor Bas vooral een hobby is, zijn zijn releases inmiddels wel in serieuze platenwinkels in Rotterdam, Londen, Parijs én op Spotify te vinden onder de artiestennaam Colophon. “Het leuke aan muziek uitbrengen op vinyl, is dat ik ook mijn eigen albumhoezen mag ontwerpen. En om het verhaal dan helemaal rond te maken: ik heb ook een hoes ontworpen samen met Harry Markusse én ik heb weleens gedraaid bij HIG’s huiskanaal: Operator Radio”.
Zeg nou zelf, Bas en Het Industriegebouw: meant to be!
